غزل ها - سلام بی طمع گرگ

سلام بی طمع گرگ

دوشنبه ۱٥ فروردین ،۱۳۸٤

غزل ها

از وبلاگ اصلی من در اينجا ديدن فرماييد.

باران

اين غزل رو يه روز بارونی گفتم. خودم خيلی دوسش دارم. اميدوارم شما هم خوشتون بياد. 

در می زند به شيشه٬ انگشت خيس ب ا ر ا ن

گرديد

        رود

                  جاری

                     از ردّ لیــــــــــس ب ا ر ا ن

آهستـه بـاد می بــرد ٬ يک کيسه ابر بر پـشت

با زخم رعـــد

می

ریـ

خت

از لای کيـ.ـسه٬ ب ا ر ا ن

از درس «آب»٬ طوفــان تمرين مـشق می کرد

بـر روی بـرگ شيشه ٬ با خـودنـويس ب ا ر ا ن

از چـشم پنجـره خـواب ٬ آشفتـه بـال و پـر زد

از هوووی هوووی باد

و

از هيييـس هيييـس ب ا ر ا ن

چشم زلال شيشه می ريـخت اشک؛ وقتی

در دست بـاد می ديد امواج گيس ب ا ر ا ن

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مترو

اين غزل رو دوره ای گفتم که با مترو می رفتم کرج، سر کار. کار زياد تميزی نبود. لباس و سر و وضعم  (← سوار سفيد) موقعه برگشتن حسابی ناجور ميشد.  

قـطـــار حـامــل يـک اتـفــاق ٬ در مـتــــرو

تصــادف دو نـگـاه شـکسـتـهء مـن و تـــو

عبــــور قـــاب پـر از صحـنـه هـای تکراری

نمـــای بستــه ای از يک نگــاه تـــازه و نو

چقـــــدر مجمـوعــهء زندگيـــم کـــم دارد

دو قطعه چشم تو را ؛ صبر کن پياده نشو

منــم ســوار سـفيــدی کـه منتــظر بودی

بـدون مـن بـه سـرانجـام نـحس قصـه نرو

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مسيح

راستش رو بخاين زياد شبيه مسيح نيستم. دوستام که ميگن شبيه سهراب سپهری يم. البته از نوع خوش تيپش!!! ( عذر خواهی از جناب سهراب خان)

منم که شکل مسيح ام٬ مرا به دار بکش

ببيــن چـقـدر شبيــه ام٬ مرا به دار بکش

بــرای دار زدن٬ اعـتــراف مـی خواهــی؟

بـه اعتــراف صـريـح ام مـرا بـه دار بکش:

"منم که شهرهء شهرم به عشق ورزيدن"

بـه جــرم کــار قبيــــح ام مرا به دار بکش

مـجــال رقـــص فقـــط روی دار آزاد ست

مـکش به بند ضريح ام؛ مرا بـه دار بکش.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشورا

اين غزل رو تقديم کردم به اون لحظهء عاشقونه که امام حسين در حال جنگ، ذکر می گفت: بسم الله و بالله و علی ملّة رسول الله.

مـی گـــــذارد بـه کـــــام، بسم الله
مـی گـــــــدازد مــــــدام بسم الله
می رود؛ کـه بـه رانــــدن شيطـــان
کـــرده اسـت اهتـــمـــام، بسم الله
ديــو رويــــان حــريـف می طلبــــند
ای تـو از نـســل ســـام! بسم الله
خـم شدن نيسـت در طريقت نخل
ايــن تـو و ايــن قيـــــام، بسم الله
تـو کـه ديـگـــر وضــوح خـورشيدی
 بـر تـو هــم اتـهــــــام؟ بسم الله!
آه از آن دم کـه گـــــم شود در اين
هلــهلــه  ازد حــــــام ، بسم الله

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

بچه های مرگ

اين شعر رو واسه بچه های سرطانی گفتم. معصومهايی که برای مرگ زاده ميشن. 

بـبـــار ابـــر کـه بــی آب ٬ غنچه می سوزد
در آتـــش عـطش نـــاب ٬ غنچه می سوزد
يکـی دو بــرگ بـرای شکفــتنش باقيــست
بـه سمـت باديـه بشتاب ٬ غنچه می سوزد
نگــاه گـل بـه تمـاشـای آسمــان بـاز است
بگو به گريه که: در خواب٬ غنچه می سوزد
بگو که: شرمت از آن گونه های سرخت باد
چنين که در تب و بی تاب٬ غنچه می سوزد
کسـی لبــان تـرک خــورده را نـمـی بـوسد
کـنــار چشمـهء سيـراب ٬ غنچه می سوزد
شمـا لطــافت يـک غنچــه را نمـی فهميــد
بـه يـک نـوازش مـهتـاب ٬ غنچه می سوزد

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شکست اصلاحات

اين شعر رو موقع شنيدن خبر شکست جبهه اصلاحات در انتخابات مجلس گفتم. 

اصــــلاح صـورتـــم کـه کمــی ديـــر می شود
آييــــنه هـــم ز ديــدن من سيـــــــر می شود
از عــــــرض بی تفـاوتی کـــوچه های شهــر
هر کس که خواست رد بشود، زيـر می شود
ای شهــــر بی تحمـــــل حـلاج، تـا بـه کـــی
از صبـــر چــــوب دار تـو تقـــديــــر می شود؟
فـردا کـه آگهـی بـدهی: « مهر گم شدست »
خـوابی کـه ديــده شب پـره ، تعبيـر می شود
فريـــــاد نا تـنيــــدهء مـــا خوب هضـــــم کن
ايـن لقمــه نـا جويـــــده گلـو گيـــر می شود

 

فرزاد اقبال

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]