شعر - سلام بی طمع گرگ

سلام بی طمع گرگ

سه‌شنبه ۱٤ شهریور ،۱۳۸٥

شعر

 .

.

.

این شعر یادگار یه مجلس مناظره ام با یک روحانی یه. البته میدونین که تمام لطف شعر مخصوصاً شعر طنز به اغراق و خیال پردازیشه، هر چند محتوای کلی شعر واقعی یه.

 

یــاد اســت مــرا کـه در زمـــــانی     شــد گــفــت و شـــنــود بـا فـــلانی

.

وی حـجـت دیــن و شـیـخ اســــلام     ( نـیـکو صفـتی بـه از دو صد نام )

.

اســـتــاد بـه عـلـم فــقــه و اخــلاق     در فـلـسـفـه و کــلام دیــــن طـــاق

.

 

یک روز بـه گـــوشه ایی نـشـسـتـم     بـر نـقـطــه ی بـحـث حـلقـه بـسـتـم

.

یک نکــتــه ز عـلـم دیـن گـشـــودم     از خـویـش نـمـــودم آنـچـه بــــودم

.

هـر شخـص به قدر دانــش خویـش     افــــزود بـر آن سخـن کـم و بـیـش

.

دیـدم کـه مـیـــان گــفــتــگــومــــان     آمـد بـه كـــنــارمـــان خــــرامــان:

.

بـر هـیــات عـالــمـان قــبــــاپــوش     عـمـامـه به سـر، عـبــاش بـر دوش

.

تسـبـیـح به دســت و نعــل در پــای     ـ یـا رب به کـرامـتـــش بـیـفـزای ـ

.

کــج گـردنـــش و کـــمـر خـمـیــده     سـر خـدمــت زانــواش رسـیـــــده

.

لـب ذکـــــرکـنــان شـبـیــه مـاهـی:     الا الـلــّـــهــی بـنـــد لا الــــاهـــی *

.

از شـدت روزه ایی که وی داشـت     دل چـشـم ز نــان خشک برداشـت

.

الحـق، بـه وصـف او تـوان گـفــت     پشت و شکمـش شده به هم جـفــت

.

القـصـه به ظـاهـــرش نـه عـیـبــی     مـا را نـبـــود عـلــــــــوم غـیـبـــی

.

آمــــد بـه مـیـــان قــدم شـمـــــرده     یعـــنی کـه مـــرا غــرور مــــرده

.

مجـلـس به ارادتــش به پـا خـاست     بنشـسـت و چو گــل میـانه آراسـت

.

گــل بـود ولــی زبــان خــــــارش     چون غـنچـه گـــره فکـن به کارش

.

.

خـلـقـی کـه بـه دور حـلقـه بـودنـد     مـیــدان مجـــادلــــه گــشـــودنــــد

.

شــد بحـث و جـدل به رفت و آمـد     دیــدم ز غـــضــب زبـانــه ایی زد

.

گـفـتـــا و بگــفـتــمـش جـــــــوابی     با آتــــش او چـه ســـازد آبـــــی؟

.

در آتــــش خـشـــم بــود و مــردم     بـر آتــــش او نهـــاده هـیــــــــزم

.

بگــشــود دهـــان و چشم بربــست     چـون عـربـده ی شـبـانه ی مـسـت

.

از تهمت و داد و فـحـش و تهــدیـد     در چیـره شــدن بـه بـنـده کوشیــد

.

گـه کـافر و گـه منــافـقــم خوانـــد     بر لایـق خـویـش لایـقــم خــوانــد

 .

.

یک نکـــتــه بگـــویـمت، مکن رد     از کـوزه، درون بـــرون تــــراود

.

از خـبـث درون بــرون بـیـــــآلاد     رحـمــت بـه درون پـاک می بـــاد

.

گفتم به خود: ار وی اوستاد اسـت     بـنـیـاد درخـت دیـن به بـــاد اسـت

.

چـون در سـخنـش دگر حیا نیسـت     بـرجـای نـشـسـتـنـم روا نـیـــسـت

.

مـن رفـتـم و حـلـقـه هـم پـراکـنــد     پـرگـار بـه نـقـطـه ایـست در بنــد

* به یای وحده بخونین.

.

.

 

فرزاد اقبال

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]