سلام بی طمع گرگ

سلام بی طمع گرگ

شنبه ۱۸ شهریور ،۱۳۸٥

فيلم: چهار شگفت انگيز / کارگردان: تيم استوری

 

هنوز توی فضای فيلم fantastic 4 هستم. چهار شگفت انگيز با بازی لوئن گرافود، کریس ایوانز، جسیکا آلبا و مایکل چیکلیس. اما بهتره جو گير نشم. از تمام صحنه ها و جلوه های مبهوت کنندهء اين فيلم، من می خوام تنها به دو صحنه اشاره کنم. شخصيت اين دو صحنه اون سوپر منی يه که تبديل به يه غول سنگی قدرتمند شده.

در صحنه اول غول سنگيمونو گذاشتن زير دستگاه و دارن اعضای داخليشو مشاهده می کنن. ما می بينيم که تمام اعضای داخل بدن اون (که توی فيلم ما قلبش رو می بينيم) تبديل به سنگ شده، اما به گفتهء خودشون اين اعضای سنگ شده هم دارن ”کار“شونو به طور طبيعی انجام ميدن. اين صحنه رو با محتواش در نظر بگيرين و بيايين به صحنه دوم.

در صحنهء زود گذر دوم در مبارزهء پايانی فيلم، ما تنها يه لحظه لبخند اين آقا غول نه چندان زيبا رو می بينيم. باور کردنی نيست!! دندون های اون از سنگ نيست!! اون دندون های طبيعی خودشو داره (البته لازم نيست بگم که تمام بازيگران هاليوود حسرت دندون طبيعی رو دارن).

جالبه؛ نه؟ غول سنگی ما درونی ترين اعضاش (قلب يا در تعبير ما شرقی ها، دل)هم سنگ شده اما دندوناش که لااقل در فرهنگ غربی ”کار“ی جز زيباکردن لبخند صورت رو نداره طبيعی مونده.

 

 

فرزاد اقبال
سه‌شنبه ۱٤ شهریور ،۱۳۸٥

شعر

 .

.

.

این شعر یادگار یه مجلس مناظره ام با یک روحانی یه. البته میدونین که تمام لطف شعر مخصوصاً شعر طنز به اغراق و خیال پردازیشه، هر چند محتوای کلی شعر واقعی یه.

 

یــاد اســت مــرا کـه در زمـــــانی     شــد گــفــت و شـــنــود بـا فـــلانی

.

وی حـجـت دیــن و شـیـخ اســــلام     ( نـیـکو صفـتی بـه از دو صد نام )

.

اســـتــاد بـه عـلـم فــقــه و اخــلاق     در فـلـسـفـه و کــلام دیــــن طـــاق

.

 

یک روز بـه گـــوشه ایی نـشـسـتـم     بـر نـقـطــه ی بـحـث حـلقـه بـسـتـم

.

یک نکــتــه ز عـلـم دیـن گـشـــودم     از خـویـش نـمـــودم آنـچـه بــــودم

.

هـر شخـص به قدر دانــش خویـش     افــــزود بـر آن سخـن کـم و بـیـش

.

دیـدم کـه مـیـــان گــفــتــگــومــــان     آمـد بـه كـــنــارمـــان خــــرامــان:

.

بـر هـیــات عـالــمـان قــبــــاپــوش     عـمـامـه به سـر، عـبــاش بـر دوش

.

تسـبـیـح به دســت و نعــل در پــای     ـ یـا رب به کـرامـتـــش بـیـفـزای ـ

.

کــج گـردنـــش و کـــمـر خـمـیــده     سـر خـدمــت زانــواش رسـیـــــده

.

لـب ذکـــــرکـنــان شـبـیــه مـاهـی:     الا الـلــّـــهــی بـنـــد لا الــــاهـــی *

.

از شـدت روزه ایی که وی داشـت     دل چـشـم ز نــان خشک برداشـت

.

الحـق، بـه وصـف او تـوان گـفــت     پشت و شکمـش شده به هم جـفــت

.

القـصـه به ظـاهـــرش نـه عـیـبــی     مـا را نـبـــود عـلــــــــوم غـیـبـــی

.

آمــــد بـه مـیـــان قــدم شـمـــــرده     یعـــنی کـه مـــرا غــرور مــــرده

.

مجـلـس به ارادتــش به پـا خـاست     بنشـسـت و چو گــل میـانه آراسـت

.

گــل بـود ولــی زبــان خــــــارش     چون غـنچـه گـــره فکـن به کارش

.

.

خـلـقـی کـه بـه دور حـلقـه بـودنـد     مـیــدان مجـــادلــــه گــشـــودنــــد

.

شــد بحـث و جـدل به رفت و آمـد     دیــدم ز غـــضــب زبـانــه ایی زد

.

گـفـتـــا و بگــفـتــمـش جـــــــوابی     با آتــــش او چـه ســـازد آبـــــی؟

.

در آتــــش خـشـــم بــود و مــردم     بـر آتــــش او نهـــاده هـیــــــــزم

.

بگــشــود دهـــان و چشم بربــست     چـون عـربـده ی شـبـانه ی مـسـت

.

از تهمت و داد و فـحـش و تهــدیـد     در چیـره شــدن بـه بـنـده کوشیــد

.

گـه کـافر و گـه منــافـقــم خوانـــد     بر لایـق خـویـش لایـقــم خــوانــد

 .

.

یک نکـــتــه بگـــویـمت، مکن رد     از کـوزه، درون بـــرون تــــراود

.

از خـبـث درون بــرون بـیـــــآلاد     رحـمــت بـه درون پـاک می بـــاد

.

گفتم به خود: ار وی اوستاد اسـت     بـنـیـاد درخـت دیـن به بـــاد اسـت

.

چـون در سـخنـش دگر حیا نیسـت     بـرجـای نـشـسـتـنـم روا نـیـــسـت

.

مـن رفـتـم و حـلـقـه هـم پـراکـنــد     پـرگـار بـه نـقـطـه ایـست در بنــد

* به یای وحده بخونین.

.

.

 

فرزاد اقبال

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]