سلام بی طمع گرگ

سلام بی طمع گرگ

سه‌شنبه ٢۳ فروردین ،۱۳۸٤

 

اين غزل رو بعد از ظهر يه روز گفتم که از پشت پنجرهء کلاس دانشگاه داشتم درختای حياط رو نگاه می کردم. بعضی وقتا دوست دارم برم بالای درخت و لای شاخه هاش خودمو قايم کنم.

 

نگـــــــاه کــن به آنجــا*، درخت می رقصد.

به ســـاز بـــاد چه زيبا، درخت می رقصد!

بيـــا که در وسط بــــاغ دست هـم گيـريــم

که سبزه با گـل و، گـل با درخت می رقصد

تمـام فـرصت رقصيــــدنت به فکــــر نـرو

که بـــــاد می آيد ؟؟ يا درخت می رقصد!!

ببيــن! تنـاسب ايـن رقـص اتفــــاقی نيست

بيـــا بـرقـص، بيـــا تـا درخت می رقصد.

 

* نگاه کن به آنجا ...

فرزاد اقبال
دوشنبه ۱٥ فروردین ،۱۳۸٤

غزل ها

از وبلاگ اصلی من در اينجا ديدن فرماييد.

باران

اين غزل رو يه روز بارونی گفتم. خودم خيلی دوسش دارم. اميدوارم شما هم خوشتون بياد. 

در می زند به شيشه٬ انگشت خيس ب ا ر ا ن

گرديد

        رود

                  جاری

                     از ردّ لیــــــــــس ب ا ر ا ن

آهستـه بـاد می بــرد ٬ يک کيسه ابر بر پـشت

با زخم رعـــد

می

ریـ

خت

از لای کيـ.ـسه٬ ب ا ر ا ن

از درس «آب»٬ طوفــان تمرين مـشق می کرد

بـر روی بـرگ شيشه ٬ با خـودنـويس ب ا ر ا ن

از چـشم پنجـره خـواب ٬ آشفتـه بـال و پـر زد

از هوووی هوووی باد

و

از هيييـس هيييـس ب ا ر ا ن

چشم زلال شيشه می ريـخت اشک؛ وقتی

در دست بـاد می ديد امواج گيس ب ا ر ا ن

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مترو

اين غزل رو دوره ای گفتم که با مترو می رفتم کرج، سر کار. کار زياد تميزی نبود. لباس و سر و وضعم  (← سوار سفيد) موقعه برگشتن حسابی ناجور ميشد.  

قـطـــار حـامــل يـک اتـفــاق ٬ در مـتــــرو

تصــادف دو نـگـاه شـکسـتـهء مـن و تـــو

عبــــور قـــاب پـر از صحـنـه هـای تکراری

نمـــای بستــه ای از يک نگــاه تـــازه و نو

چقـــــدر مجمـوعــهء زندگيـــم کـــم دارد

دو قطعه چشم تو را ؛ صبر کن پياده نشو

منــم ســوار سـفيــدی کـه منتــظر بودی

بـدون مـن بـه سـرانجـام نـحس قصـه نرو

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مسيح

راستش رو بخاين زياد شبيه مسيح نيستم. دوستام که ميگن شبيه سهراب سپهری يم. البته از نوع خوش تيپش!!! ( عذر خواهی از جناب سهراب خان)

منم که شکل مسيح ام٬ مرا به دار بکش

ببيــن چـقـدر شبيــه ام٬ مرا به دار بکش

بــرای دار زدن٬ اعـتــراف مـی خواهــی؟

بـه اعتــراف صـريـح ام مـرا بـه دار بکش:

"منم که شهرهء شهرم به عشق ورزيدن"

بـه جــرم کــار قبيــــح ام مرا به دار بکش

مـجــال رقـــص فقـــط روی دار آزاد ست

مـکش به بند ضريح ام؛ مرا بـه دار بکش.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشورا

اين غزل رو تقديم کردم به اون لحظهء عاشقونه که امام حسين در حال جنگ، ذکر می گفت: بسم الله و بالله و علی ملّة رسول الله.

مـی گـــــذارد بـه کـــــام، بسم الله
مـی گـــــــدازد مــــــدام بسم الله
می رود؛ کـه بـه رانــــدن شيطـــان
کـــرده اسـت اهتـــمـــام، بسم الله
ديــو رويــــان حــريـف می طلبــــند
ای تـو از نـســل ســـام! بسم الله
خـم شدن نيسـت در طريقت نخل
ايــن تـو و ايــن قيـــــام، بسم الله
تـو کـه ديـگـــر وضــوح خـورشيدی
 بـر تـو هــم اتـهــــــام؟ بسم الله!
آه از آن دم کـه گـــــم شود در اين
هلــهلــه  ازد حــــــام ، بسم الله

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

بچه های مرگ

اين شعر رو واسه بچه های سرطانی گفتم. معصومهايی که برای مرگ زاده ميشن. 

بـبـــار ابـــر کـه بــی آب ٬ غنچه می سوزد
در آتـــش عـطش نـــاب ٬ غنچه می سوزد
يکـی دو بــرگ بـرای شکفــتنش باقيــست
بـه سمـت باديـه بشتاب ٬ غنچه می سوزد
نگــاه گـل بـه تمـاشـای آسمــان بـاز است
بگو به گريه که: در خواب٬ غنچه می سوزد
بگو که: شرمت از آن گونه های سرخت باد
چنين که در تب و بی تاب٬ غنچه می سوزد
کسـی لبــان تـرک خــورده را نـمـی بـوسد
کـنــار چشمـهء سيـراب ٬ غنچه می سوزد
شمـا لطــافت يـک غنچــه را نمـی فهميــد
بـه يـک نـوازش مـهتـاب ٬ غنچه می سوزد

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شکست اصلاحات

اين شعر رو موقع شنيدن خبر شکست جبهه اصلاحات در انتخابات مجلس گفتم. 

اصــــلاح صـورتـــم کـه کمــی ديـــر می شود
آييــــنه هـــم ز ديــدن من سيـــــــر می شود
از عــــــرض بی تفـاوتی کـــوچه های شهــر
هر کس که خواست رد بشود، زيـر می شود
ای شهــــر بی تحمـــــل حـلاج، تـا بـه کـــی
از صبـــر چــــوب دار تـو تقـــديــــر می شود؟
فـردا کـه آگهـی بـدهی: « مهر گم شدست »
خـوابی کـه ديــده شب پـره ، تعبيـر می شود
فريـــــاد نا تـنيــــدهء مـــا خوب هضـــــم کن
ايـن لقمــه نـا جويـــــده گلـو گيـــر می شود

 

فرزاد اقبال
دوشنبه ۱٥ فروردین ،۱۳۸٤

قطعه ها

اين قطعه رو تقديم کردم به يه دوست. دوستی که انقدر دلش کوچيک و نازکه که هی ميگيره، هی ميشکنه ... هی ميگيره، هی ميشکنه.

پرنده

من و راز يه پرنده

که جا مونده از پريدن

خدايی که خيلی سخته

اونو پر شکسته ديدن

 

کی لای پرا نشونده

يه گل سرخ شکفته؟

کی روی صدا کشيده

يه خش بغض نگفته

 

دل سنگ تيرکمونا

 دونه دونه بالشو چيد

شوق کوچ فصل سرما

از دل پرنده کوچيد

 

اما زخم بالای اون

قصهء رنگين کمونه

اين نشون خط کوچه

 که تو آسمون می مونه

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اين قطعه رو يه نيمه شب زمستونی گفتم که بعد از مدتها، برف شروع کرده بود به باريدن.

برف 

خير مقدم، خوش آمدی ای برف

ای لحاف سفيد خواب زمين!

خانهء ما برای تو گرم است

تو بيا در حياط ما بنشين

 

حال ما دير دير می پرسی

سايهء تو چقدر سنگين است؟

تو از آن آسمان نمی بينی

که بدون تو، خاک چرکين است؟!

 

صورت بچه های مدرسه رو

بانتظارت به شيشه ها چسبيد

نرم نرمک به لای لايی خواب

چشمشان پشت پنجره خسبيد

 

گر که گلهای ياس دامن تو

دانه دانه به خاک بنشينند

می توانند کودکان خوشحال

صبح، تعبير خواب خود بينند

 

« برف با ذره ذره يکرنگی

چرک روی زمين را پوشاند

فکر کن خوب، چون زمستان رفت

رو سياهی تو را نخواهد ماند؟ »

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

مترسک

هيچ ميدونی چه سخته برای يه مترسک

که رو يه پای چوبی، نگه داره تعادل؟

فکرشو کن که يکهو، از لا به لای شالی

يکدفه يه باد تند، بياد بده اونو هل

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

پرواز

سبز شد در مسير کوچيدن

دانه دانه، عبور ممنوع / ايست

بی تو ای شوق لحظهء پرواز

بالهای پرنده مصنوعـ ـيست

 

فرزاد اقبال
دوشنبه ۱٥ فروردین ،۱۳۸٤

دو بيت ها

اين دوبيتی ها، غزلهای منن. غزلهايی که فقط دو بيتشون متولد شده و شايد يه روزی کامل بشن.

 

بيا و يک دفعه، دسته گل به آب بده

سلام بی طمع گرگ را جواب بده

سلام ساده غرور کسی نمی شکند

بيا به وسوسه ات حق انتخاب بده

 

***

 

ليلی و مجنون هم فقط يکجور تمثيل است

تا اطلاع ثانويه، عشق تعطيل است

اينکه برهنه، عشق را بر دار می بندند

تفسير آيات کدامين باب انجيل است؟

 

***

 

ديدی ميان خاطره، من نيز گم شدم

در بين يادهای غم انگيز گم شدم

من در تمام وسعت قلب تو بودم و

آخر درون تنگی دهليز گم شدم

 

***

 

در دياری که شعر ، مداحيست

برگ ديوان حافظ ام کاهيست

کيسه و کاسه ام تهی شده است

 اين مکافات جرم آگاهی ست

 

***

 

از آبرو گفتند و بر ما آب را بستند

بر چشم ما حتی نگاه خواب را بستند

بر ما که روزی سجده بر خورشيد می برديم

اين شب پرستان، روزن مهتاب را بستند

 

*** 

 

بر ستاره می دوزم، وصلهء نگاهم را

تا کند چراغانی روز رو سياهم را

تا در اين شب از روزم، آسمان برافروزم

ای ستاره! بر تن کن هاله های آهم را

 

***

 

سينهء تنگم، که همنفس ندارد

آينه گنجايش دو کس ندارد

من که خود آزرده ام، تو بيش ميازار

مرغک پر بسته که قفس ندارد

 

***

 

گل پيچک! اسير خاک مباش

هرزه باش و برقص و پاک مباش

تا به خاک سياه خو کردی

فکر خورشيد تابناک مباش

 

***

 

حجم دو چشم تو که پر از ناز می شود

شعر من از نگاه تو آغاز می شود

وقتی نگاه می کنی ام، غرق حيرتم

معنيّ هر نگاه تو، يک راز می شود

 

***

 

خدا کند که نفهمی چقدر دلتنگ ام

که دل شکسته تر از جام شيشه در سنگ ام

در اين سرای دو رنگی، قسم به حرمت عشق

که من تجلی آيينه های بيرنگ ام

 

***

 

به انتظار تو، گلها به دست می خشکد

طراوتی که در امّيد هست، می خشکد

بيا و اين دل نازکتر از گلم مشکن

که شاخه های گل از يک شکست می خشکد

 

***

 

چنين با باد گفتا برگ: سرد ست

مرا صورت به سيلی نيز زرد ست

چو من لرزان باد، آن کس که من را

به ساز چون تويی، رقصان کرد ست

 

***

 

ای قلب تو بر مثال دريا

در وسعت مهربانی؛ اما

آنجا که حدود وسعت توست

کی پای کسی رسد بدانجا؟

 

*** 

 

فرزاد اقبال
دوشنبه ۱٥ فروردین ،۱۳۸٤

طرح ها

 

غرور تو...

         دل من ...

- زود باش -

يکی رو بشکن!

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

به آسمان نگاه کن!

آسمان،

                            نگاه تو را به چشمان من پيوند خواهد داد؛

ببين چقدر به هم نزديکيم!

هر جای دنيا که باشيم

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

با چشمهايم حرف بزن!

من تو را نمی شنوم.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

در اوج ملکوت

به يک مو بندم.

لطفا ريشت را بتراش!

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

مارمولک،

شادترين موجود است؛

موقع راه رفتن می رقصد.

خوب می داند که گردو را

بدون دم هم می توان شکست.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

از تخم بيرون نيا!

تو برای مرغ شدن

در ظرف ۴۵ روز، خيلی جوجه ای

 

 

فرزاد اقبال

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]